“Die ene seconde zette ons leven op z’n kop”

Direct toen ze het vakantiehuisje in Frankrijk binnenkwam, zag Gaby dat het aanrecht een stuk lager was dan thuis. Gaby: “Kick was 14 maanden en begon net met lopen, hij onderzocht alles.”

Samen met haar man en hun zoons Storm (7 jaar) en Kick (14 maanden) verheugden ze zich op een dagje Euro Disney. Die ochtend wordt de kleine Kick vroeg wakker en neemt Gaby hem mee naar beneden. Gaby: “Ik haalde de vaatwasser leeg en zette ondertussen water op voor thee. Ik was me ervan bewust dat het aanrecht lager was, dus ik schoof mijn beker verder het aanrecht op. De fluitketel ging af, ik schonk mijn beker vol, deed het theezakje erin en strekte mijn arm om de fluitketel terug te zetten…”

Kick_2_100%NL
de kleine Kick

Op dat moment draait Gaby haar hoofd om, ze kijkt verschrikt naar beneden en ziet haar zoontje met zijn vingertje naar het labeltje van het theezakje grijpen. Ze strekt haar arm uit naar de beker, maar het porselein raakt het aanrechtblad al. De hete thee vloeit uit de beker en stroomt als een waterval over de rand van het aanrecht, zo over Kicks gezicht, borst, rug en armen…

Gaby haalt diep adem en vervolgt haar verhaal: “Kick krijste het uit…Ik tilde hem gelijk op, rende naar boven, zette hem in bad en koelde hem met lauw water.” Bij die herinneringen heeft Gaby het zwaar. ‘Zijn huid was rood en de vellen hingen erbij’ vertelt ze met een brok in haar keel. Gaby’s man is inmiddels ook in de badkamer, ze wikkelen Kick in handdoeken en rijden naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis.

“Kick zat op mijn schoot, hij was helemaal suf en huilde niet meer. De autorit duurde voor mijn gevoel úren. Hij was zo stil, zijn ogen waren helemaal opgezwollen… De onmacht, de angst en het schuldgevoel waren zo groot, ik had mijn kleine mannetje niet kunnen beschermen. Juist ik, degene die daar juist altijd zo alert op was.”

Na vier dagen mag Kick naar huis. In Nederland wordt het gezin direct doorgestuurd naar het brandwondencentrum. Gaby: “In het brandwondencentrum kregen we eindelijk antwoord op al onze vragen, dat was een gigantische opluchting. Er was zoveel onduidelijkheid geweest. ‘Is hij blind?’ was mijn eerste vraag. Het antwoord was gelukkig nee.”

‘Mensen die nu zijn litteken zien zeggen ‘dat is mooi geheeld’, maar ze hebben geen idee dat we voor zijn leven hebben gevreesd. Achter dat litteken zitten heel veel ziekenhuisbezoeken, behandelingen en veel angst, verdriet, pijn’

Kick wordt tien dagen opgenomen in het brandwondencentrum, hij ondergaat twee huidtransplantaties. Een jaar later wordt hij nog een keer geopereerd. Zijn laatste operatie is twee jaar geleden en hij moet op controle blijven. Gaby: ‘Een brandwond heb je voor altijd. Littekens groeien niet mee, zolang Kick groeit, blijven operaties nodig.’

Gaby: “Ik heb aan den lijve ondervonden dat een ongeluk écht in klein hoekje zit en maar één seconde nodig heeft. Dat heeft ons leven op z’n kop gezet. Voor Kicks ongeluk was ik altijd al degene die anderen waarschuwde voor de gevaren van hete thee…en dat blijf ik doen. Drink nooit thee met de kleine in de buurt en zeker niet met de kleine op schoot. Mocht het onverhoopt toch misgaan, zorg dat je de eerste hulpregels uit je hoofd kent.”

 

100nl
Het interview met Gaby verscheen in februari in het magazine 100%NL

 

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s