“Leer kinderen fikkie stoken”

on

,,Mam, mag ik de open haard vanavond aansteken?” Mijn zoon Just van acht zit op zijn hurken voor de haard en heeft de aanmaakblokjes al uit de mand gehaald. De opwinding is van zijn gezicht af te lezen. Grote zwarte pupillen kijken mij afwachtend aan. Sinds kort heeft Just een enorme fascinatie ontwikkeld voor vuur en heeft voor zichzelf besloten dat hij de verantwoordelijkheid voor het aansteken van de open haard kan dragen.

Als bezorgde moeder reageerde ik in eerste instantie terughoudend. ,,Mama doet het wel even schat” en daarmee liet ik hem slechts toekijken. Door mijn werkzaamheden bij het Rode Kruis Ziekenhuis en Brandwondencentrum in Beverwijk maak ik al jaren van dichtbij mee wat de gevolgen van ‘spelen met vuur’ kunnen zijn. De pijn van verbranding, de daarop volgende behandeling en de uiteindelijke littekens. Als er iets is waar ik mijn kinderen voor wil behoeden, is het dat.

Papa durft een volgende stap wel aan. Als man deelt hij de fascinatie van zijn zoon. Zelfs nu hij bijna veertig is, zie je dat er iets met hem gebeurt als hij de barbecue of de open haard aansteekt. Het is de manier waarop de voorbereidingen worden getroffen. Het afbreken en plaatsen van de aanmaakblokjes op het zwarte ijzer. De kleine houtjes die als een wigwam om de blokjes worden neergelegd en dan het moment waarop het vuur wordt ontstoken. De ogen die nauwlettend en minuten lang de ontwikkeling van het vuur in de gaten houden. En dan het moment dat de vlammen zichtbaar groter worden en het eerste haardblok kan worden geplaatst.

We besluiten samen dat we het Just gaan leren. Papa vertelt bij iedere handeling waarom hij doet wat hij doet. Vooral ook wat de gevaren zijn. Dat je voor het aansteken het beste een lange gasaansteker kunt gebruiken of lange lucifers. Dat je een stuk hout op het vuur zo neerlegt dat het nóóit terug kan vallen. Mijn aandeel is het uitleggen wat je doet bij verbranding. Dat wanneer je je verbrandt, direct de koeling moet zoeken van lauw zacht stromend water. Dat je dit niet even een minuutje volhoudt, maar wel tien minuten. Dat je niets op de wonden smeert en bij blaren en zichtbaar aangetaste huid direct de huisarts belt.

Een paar dagen later spreek ik brandwondenspecialist Jos Vloemans van het Brandwondencentrum in Beverwijk. We bereiden een artikel voor over de gevolgen van vloeistoffen bij het aansteken van vuur. Als ik hem tussen de bedrijven door vertel dat wij onze zoon van acht hebben geleerd hoe hij de haard aansteekt, zegt hij; ,,Heel goed. Eigenlijk zouden we een oproep moeten doen aan alle ouders. Hen vertellen hoe belangrijk het is om je kinderen te leren hoe je een fikkie stookt. Dat je dat beter samen kunt doen dan dat ze het alleen uitvinden.”

Een paar dagen later moet er gesnoeid worden in de tuin. De kinderen zagen en slepen met takken. Als we even niet weten waar we het natuurlijke afval moeten laten, stel ik stoer voor om de vuurkorf aan te steken. De kinderen juichen en van papa krijg ik een grote knipoog.

kinderenOver de auteur
Anna van Os is freelance Communicatieadviseur bij het Rode Kruis Ziekenhuis Brandwondencentrum Beverwijk

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s