Waarom jij hier een voorbeeld aan kunt nemen

“Die muur is kneiter hoog, dat kan ik echt niet met mijn arm” roept ze boos.  “De littekens in mijn oksel staan veel te strak, kijk maar.” Ze heft haar arm omhoog. Helemaal strekken redt ze inderdaad niet. Ik zie haar onzekerheid.

Samen met een groep jongvolwassenen met brandwondenlittekens staan we voor een steile rotswand in de Belgische Ardennen. Ze is bang dat haar littekens haar belemmeren bij het beklimmen van deze rots.

Als staflid stimuleer ik haar om een poging te wagen: “Probeer het en kijk hoe ver je komt. Er zijn er meer die last hebben van hun strakke littekens en die proberen het ook. Echt, jij kan dit net zo goed als de rest.” Vanuit de groep lotgenoten die om ons heen staan,  krijg ik direct bijval: “Dit soort dingen doe je alleen tijdens Scarwars” roept de één. “Als ik het kan, kan jij het ook” stimuleert de ander. “Probeer het gewoon, je hoeft niet zo hoog” valt de laatste ons bij.

Onzeker blijft ze naast me staan, maar met een klein dapper stapje begeeft ze zich langzaam richting de hoge rotswand. De spanning is van haar gezicht te lezen. Ze knijpt haar ogen samen en haar mond vormt een streep. Ik zie dat ze met trillende handen het touw vastpakt. Vragend kijkt ze om… Ik heb met haar te doen. Maar ik weet dat ik haar als staflid, juist nú moet stimuleren om wel te gaan. “Kom op, je kunt het! Stapje voor stapje!”

Ze verzet haar voet nogmaals op de harde ondergrond en maakt het touw dan toch vast aan haar gordel. Met uiterste precisie zet ze haar voet op de eerste richel van de rots. Een tweede voet volgt al snel. Als ze zich optrekt aan haar armen vertrekt haar gezicht. Ik zie dat ze last heeft van haar arm, maar ze zet door. Halverwege kijkt ze om. Ik steek mijn duim op en geef haar een welverdiend compliment: “Super goed gedaan, je mag trots zijn op jezelf!” Ik krijg een middelvinger met een glimlach terug. Dat is een goed teken, ze is weer helemaal zichzelf. De angst is verminderd en ze geniet zelfs even van het uitzicht. Dit heeft ze toch maar mooi gedaan.

Voorzichtig komt ze naar beneden. Wanneer haar voeten weer de grond raken krijgt ze van de groep high fives en welverdiende complimenten. Haar rode handen zijn het bewijs dat ze dit zelf gedaan.

scarwars

Meer informatie?
Heb jij brandwonden, ben je tussen de 18 en 25 jaar en heb je interesse in Scarwars? Neem contact op met Anne via abosman@brandwondenstichting.nl

Over de auteur
Anne Bosman is medewerker Kwaliteit van Leven bij de Nederlandse Brandwonden Stichting, staflid kinderenvakantieweek van Stichting Kind & Brandwond, ervaringsdeskundige en staflid Scarwars (lotgenotenweekend voor jongvolwassenen). 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s