Als een vis in het water

meisje zee‘Waterratje’ was mijn bijnaam. Zodra de eerste zonnestralen doorkwamen, zat de hele familie in de auto op weg naar Zeeland. De koelbox volgestopt met pakjes frisdrank, witte bolletjes, krentenbollen, appels en chips. Hoe dichter we bij Westerschouwen kwamen, hoe zenuwachtiger ik werd. Straks moest ik als eerste klaarstaan om de hoge trappen op te rennen en zo eerder bovenop de duin te staan dan mijn oudere zussen en nichten. Bij elke traptrede kon je de zee beter ruiken en daarom leek het wel een eeuwigheid te duren voordat m’n ouders ook boven waren en we eindelijk het strand op mochten rennen.

Koelboxen en tassen ploffen in het zand, handdoeken worden neergelegd en de kleren gaan uit. Mama roept “Insmeren!”, papa kijkt me aan en zegt “Wie het eerst door is!”. Als een idioot ren ik de zee tegemoet met papa achter mij aan. Schelpjes onder m’n voeten, de eerste koude spetters en dan in één keer door. Ik verstijf, begin te klappertanden en dan tilt papa me op en drukt me tegen zich aan. Er is nog bijna niemand op het strand, ik lig in papa’s grote armen en ben direct weer warm.

Tegenwoordig ren ik niet meer zo hard naar de zee. Ik voel mijn billen van links naar rechts en van boven naar beneden schudden. Bij gebrek aan een stevig bikinitopje ben ik genoodzaakt een arm onder de borsten te plaatsen als steunpilaar. Dat was wel andere koek twintig jaar geleden… Nu moet je als vrouw ervoor zorgen dat je benen, bikinilijn en oksels geschoren zijn en dat je mascara waterproof is.

Vind je dat ik een beetje overdrijf? Ik wel. Want het draait allemaal om uiterlijk vertoon en dat is ook Ingrids probleem. “Ik moet ontzettend veel moed verzamelen om te gaan zwemmen. Ik kleed me altijd om in een kleedhokje, niet in de grote kleedkamer. In het kleedhokje sta ik soms te trillen van de zenuwen. Zodra ik genoeg moed heb verzameld, stap ik naar buiten en sla een grote handdoek om me heen. Die gaat pas af als ik bij het zwembad ben. Nauwlettend houd ik in de gaten of mensen naar me kijken. Wanneer niemand kijkt, doe ik snel mijn handdoek af en spring zo snel mogelijk het zwembad in. Plons! Ik hoop dat niemand mijn brandwonden heeft gezien.”

Als je brandwonden hebt, kun je op zijn van de zenuwen wanneer je gaat zwemmen. Je schaamt je en bent bang voor wat anderen zullen denken en zeggen. Daarom wordt ‘Samen Zwemmen’ georganiseerd door de Brandwonden Stichting en de Vereniging van Mensen met Brandwonden. Op verschillende plaatsen in het land komen regelmatig mensen met littekens bij elkaar om samen een paar uurtjes te zwemmen. En dat is écht ontspannen, want samen voel je je veiliger, is het gezelliger en zet je soms net die stap die je alleen niet zo makkelijk zet. Ga je mee? Zaterdag 14 november gaan we zwemmen in Zandvoort en 28 november in Eindhoven. Klik hier voor meer info.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s