De kunst van het onderzoeken

Altijd gedacht dat wetenschappelijk onderzoek en kunst een wereld van verschil is? Mis! Want Liselotte Butzelaar, arts-onderzoeker bij het VUmc, geeft een steriel lab kleur, schetst een begrijpelijk plaatje van fibroblasten en creëert ware kunststukjes met haar microscopische beelden.

immuuncellen onderzoek Liselotte Butzelaar
In het atelier van de onderzoeker vormen immuuncellen onder de microscoop een spannend kleurenspel.

Het siert haar enorm. Die hang naar perfectie, drang naar creatie en dat ongeëvenaarde enthousiasme. Want als arts-onderzoeker verstaat Liselotte de kunst om haar ingewikkelde onderzoek over littekens zo toegankelijk over te brengen, dat je vanzelf wordt meegezogen in de interessante wereld van fibroblasten, immuuncellen en gen-expressie. Wanneer woorden niet toereikend zijn, pakt ze haar tekenblok. Een ogenschijnlijk eenvoudig tekeningetje verklaart dan het proces van de eiwitproductie in een cel. En dat allemaal omdat ze ‘wel uren door kan gaan over haar onderzoek.’ Het moge duidelijk zijn: na 3,5 jaar flinterdunne huidlapjes onder de microscoop bestuderen, is Liselotte nog altijd even bevlogen als toen ze net begon.

Al tijdens haar co-schappen kreeg zij inspiratie voor haar onderzoek naar hypertrofische (opvallend rode/bobbelige) littekens. Haar wens ooit chirurg te worden, liet haar nadenken over dat ene smetje behorend bij het specialisme: daar waar je opereert om iemand beter te maken, laat je altijd een litteken achter. Of zoals Liselotte het zelf zegt: ‘Je fikst iets, maar maakt vervolgens een ander licht defect. En dat is, voor de perfectionist die ik ben, een probleem dat opgelost moet worden.’ Zodoende legt zij met haar onderzoek de basis voor het behandelen en voorkomen van hypertrofische littekens. Want of het nou door een operatie of het helen van brandwonden komt, die extreme littekens worden als zeer storend ervaren. En precies dat vormt dus haar drijfveer om uit die enorme stapel onderzoeksresultaten de essentie voor de praktijk te filteren.

Een snelle krabbel van de eiwitproductie in ons lijf

Om antwoord te krijgen op de vragen ‘Hoe ontstaan hypertrofische littekens en kunnen we het ontstaan ervan voorspellen?’ subsidieerde de Brandwonden Stichting haar onderzoek. In het lab van het VUmc worden minuscule stukjes huid, wondvocht en bloed van patiënten die een openhartoperatie ondergingen, nauwkeurig onder de microscoop bestudeerd. Twee keer, op het moment van de incisie en het hechten van de wond, werd het lichaamsmateriaal afgenomen. Liselotte bekijkt wat er gedurende deze twee momentopnames van de wondheling (dat direct begint als de chirurg een snee maakt) is veranderd. En wat blijkt? De eerste tekenen van het ontstaan van hypertrofische littekens, zijn al in die eerste uren van de wondheling zichtbaar. Want bepaalde immuuncellen gedragen zich anders bij de patiënten die hypertrofische littekens ontwikkelen vergeleken met patiënten die na de operatie ‘normale’ littekens hebben. Met deze schat aan informatie legt Liselotte de basis voor vervolgonderzoek naar extreme littekenvorming. Want als we begrijpen hoe hypertrofische littekens ontstaan, kunnen we er in de toekomst passende behandelingen voor verzinnen. Of beter nog: dan kunnen we dergelijke littekens voorkomen.

Al met al tekent zich er, dankzij Liselottes onderzoek, een hoopvol beeld af voor mensen met brandwonden. En voor onze zorgzame perfectionist Liselotte geeft het hoop op een dag te kunnen opereren zonder enige afbreuk te doen aan de perfecte compositie van het menselijk lichaam.

3 reacties Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s